Historia białej herbaty

Biała herbata była przez wiele stuleci nazywana napojem cesarzy, ponieważ jej uprawa była i jest bardzo wymagająca, a więc mogli sobie na nią pozwolić tylko najbogatsi.
Biała herbata to rodzaj herbaty, który przechodzi jedynie łagodną oksydację. W klasyfikacji stopnia utleniania biała herbata znajduje się na drugim miejscu po zielonej herbacie, z oksydacją na poziomie około 5–7%.
Nazwa pochodzi od delikatnych, srebrzysto-białych włosków na nierozwiniętych pąkach krzewu herbacianego. Celem podczas produkcji białej herbaty jest zachowanie liści herbaty w takiej formie, w jakiej rosną na krzewie.
Biała herbata pojawiła się na długo przed zieloną herbatą, jednak pierwsze pisemne wzmianki o niej pochodzą z XII wieku, z czasów panowania dynastii Song. Początkowo biała herbata była używana wyłącznie jako lek. Później znalazła swoje miejsce w rytuałach buddyjskich i zaczęła być spożywana jako szlachetny napój.

Biała herbata jest uprawiana głównie w górach chińskiej prowincji Fujian, na wysokości od 1000 do 2200 metrów nad poziomem morza. Uprawiana jest także we wschodnim Nepalu, na Tajwanie, w północnej Tajlandii, w Galle (południowa Sri Lanka) oraz w Indiach.
Herbata jest zbierana ręcznie, selektywnie, od połowy marca do początku kwietnia, wcześnie rano, od godziny 5 do 9. Pogoda musi być słoneczna i bezchmurna. Zbieracze herbaty nie mogą spożywać cebuli, czosnku, przypraw ani alkoholu, aby nie zakłócać aromatu liści herbaty.
Do białej herbaty zbierane są najmłodsze, nieuszkodzone i jeszcze nierozwinięte liście. Po zbiorach liście są naturalnie więdnące w cieniu, a następnie suszone na słońcu. Jeśli warunki pogodowe nie pozwalają na suszenie na słońcu, herbata jest suszona wewnątrz, ale taki produkt jest znacznie gorszej jakości.
Biała herbata nie jest prażona ani fermentowana, dzięki czemu zachowuje swoje charakterystyczne aromaty, które wyróżniają ją spośród innych herbat. Delikatne przetwarzanie pozwala liściom zachować wysoką koncentrację antyoksydantów, podobnie jak świeże liście herbaty, co sprawia, że biała herbata ma korzystny wpływ na organizm człowieka.

Biała herbata nie jest spożywana bezpośrednio po produkcji. Powinna leżakować co najmniej miesiąc, aby poprawiły się jej właściwości dzięki chemicznym procesom zachodzącym wewnątrz liści. Jednak taka herbata nie nadaje się do długiego przechowywania.
Biała herbata zawiera najmniej kofeiny spośród wszystkich herbat – około 15 mg na filiżankę, podczas gdy czarna herbata zawiera od 40 do 60 mg, a zielona od 20 do 30 mg.

Z naszej oferty polecamy białą herbatę Pai Mu Tan.